Na een nachtje slapen en het lezen van de krantenartikelen over de afgelopen gemeenteraad, voel ik mij oprecht niet goed. De verslagen in de pers zijn helaas pijnlijk accuraat over de houding van het huidige stadsbestuur. Terwijl wij proberen de stem van de burger te vertolken, lijkt het bestuur liever de ogen te sluiten voor de realiteit op straat.

Wanneer Leuvenaars niet meer over straat durven

Het onveiligheidsgevoel is geen inbeelding. Hoewel de burgemeester schermt met algemene cijfers die een daling zouden laten zien, is de realiteit in wijken zoals de stationsbuurt, Park Belle-Vue en rond Hal 5 heel anders. Tijdens mijn gesprekken met buurtbewoners rond het Blauwputplein hoorde ik schrijnende verhalen. Senioren durven hun dagelijkse wandeling niet meer aan of stellen hun bezoek aan de winkel uit, zelfs overdag. Ouders houden hun kinderen binnen uit schrik voor de agressie, intimidatie en drugsoverlast die daar aanwezig zijn. Wanneer ik deze oprechte bezorgdheden maanden geleden deelde op de gemeenteraad, werd ik door de burgemeester weggelachen alsof deze mensen hun problemen maar inbeeldden.

Geen steekvlampolitiek, maar politieke verantwoordelijkheid

De feiten liegen echter niet: van de brute holobi-bashing tot overlast van drugs en zwervers in het stadspark tot het hallucinante schietincident tussen minderjarigen in onze drukke stationsomgeving. Terwijl de paniek bij de Leuvenaars toeslaat, verschuilt de burgemeester zich achter de term 'steekvlampolitiek' om zijn stilzwijgen te rechtvaardigen. Maar laat ons eerlijk zijn: een burgemeester die binnen de 24 uur krachtig veroordeelt wat er gebeurd is, doet niet aan goedkope politiek, maar neemt simpelweg zijn verantwoordelijkheid. Burgers hebben op zulke momenten nood aan een leider die hen verzekert dat hun veiligheid prioriteit nummer één is. Zwijgen onder het mom van het onderzoek niet te willen bemoeilijken, voelt voor de mensen op straat simpelweg als wegkijken.

Democratie is meer dan een timer die afloopt

Daarnaast raakt de werking van onze lokale democratie mij diep. Het incident waarbij onze spreektijd werd afgebroken is tekenend. Natuurlijk moet spreektijd gerespecteerd worden, maar het is onaanvaardbaar dat de burgemeester ruim over zijn tijd mag gaan bij het antwoorden, terwijl de oppositie bij de repliek de mond wordt gesnoerd. Een thema als de veiligheid van onze inwoners verdient een uitgebreid debat in de gemeenteraad, het echte hart van onze lokale democratie, en niet enkel in een commissie die de Leuvenaar niet kan herbekijken. De burgers verdienen de waarheid en willen gehoord worden.

Gedaan met de 'stoere vakantie' voor jonge daders

Voor het Vlaams Belang is het duidelijk: de zachte aanpak faalt omdat ‘jongeren’ een verblijf in een instelling vandaag vaak niet als straf ervaren, maar als een "stoere vakantie" of een statussymbool. Wij willen dit fundamenteel veranderen door kordaat op te treden op elk niveau.

Onze lokale vuist: Nultolerantie en nabijheid

Lokaal in Leuven pleiten wij voor een onvervalst nultolerantiebeleid waarbij de burgemeester zijn rol als hoofd van de politie volop opneemt. Dit betekent concreet: meer zichtbare wijkagenten die 24/7 aanspreekbaar zijn, het consequent opleggen van plaatsverboden voor gekende amokmakers en het inzetten van drugshonden op probleemscholen. We willen bovendien de samenwerking met de spoorwegpolitie en Brusselse zones opschroeven om de 'pendelcriminaliteit' van Brusselse ‘jongeren’ die hier feiten plegen en dan met de trein vluchten, eindelijk te stoppen.

Structurele oplossingen: Bootcamps en ouderlijke verantwoordelijkheid

Op Vlaams en federaal niveau eisen wij dat de straffeloosheid stopt door het jeugdrecht te hervormen: jongeren die volwassen genoeg zijn om zware misdrijven te plegen, moeten als volwassenen berecht worden. Wij willen de oprichting van bootcamps voor recidivisten en een systeem waarbij ouders financieel verantwoordelijk worden gesteld via hun groeipakket wanneer zij verzaken aan hun opvoedingsplicht. Enkel door de 'bescherming' te vervangen door echte, effectieve bestraffing en voldoende capaciteit in gesloten instellingen, maken we onze buurten weer veilig.

En tot slot, de Leuvenaar heeft recht op een stad waar men zonder angst over straat kan. Het is tijd dat het stadsbestuur dat ook inziet.